بهمناسبت روز ولادت حضرت علی علیهالسلام بررسی میشود؛
هدی سادات چاوشی روز ولادت حضرت امیرالمومنین، امام علی صلواتاللهعلیه نزدیک است؛ نه یک روز معمولی، بلکه از زیباترین و پرعظمتترین روزهای عالم برای زمینیان و اهل آسمان.
روزی به نام مولود کعبه، که وجود مقدس مولای متقیان، امیرمؤمنان حضرت علی بن ابیطالب صلواتالله و سلامهعلیهما، در کعبه معظمه چشم به جهان گشود.
و این روز بهعنوان روز پدر و مرد نیز نامگذاری شده و در تقویم بهثبت رسیده است. و همیشه در ایام نزدیک آن، موجی از پیامهای تبریک منتشر میشود.
این مناسبت سبب شده است تا به نکات و پرسشهایی که در این سالها همیشه به ذهن هجوم میآورد، اشارهای کوتاه کنیم. آیا آنچه را میبینیم و شاهد هستیم، با آنچه باید باشد، مطابقت میکند؟
بهطورمثال.. در این ایام خجسته وقتی به صفحات اَپها و شبکههای مجازی نگاه میاندازیم، به نکات عجیبی بر میخوریم.. برخی تمایل دارند مانند یک کودک با مولا امیرالمؤمنین، حضرت علی علیهالسلام سخن بگویند و ایشان را «بابا» خطاب کنند. مثلا شخصی در مدحی که چند شب پیش نوشته بود، ایشان را با کلمه «تو» مورد خطاب قرار داد..
فکر میکنیم این روزها، باید به عمق معانی و ارزشهای این روز بیندیشیم و سعی کنیم درک بهتری از مقام والای حضرت امیرالمؤمنین، امام علی صلواتاللهعلیه داشته باشیم.
افرادی را میبینیم که با لحنهای عجیبی با حضرتشان سخن میگویند؛ بهطور مثال میگویند: «باشه.. حاجت منو ندادی، منم میرم شکایتت رو به...» و بهدنبال آن جملات شبیه دیگری را اضافه میکنند. چه شده است که به اینگونه خطابها و سخنها و مدحها رسیدهایم؟
چرا هنگامی که به شبکههای مجازی و حتا رسانه ملی و سایر رسانهها نگاه میکنیم، میبینیم که استندآپ کمدیها با صدها نفر مخاطب از کوچک تا بزرگ، به گونهای درباره شخصیت پدر صحبت میکنند که شأن و جایگاه پدر بهشدت کوچک و حقیر و دستمایه طنزهای سخیف قرار میگیرد؟ از پیژامههای مثلا راهراه پدرها گفته میشود تا چگونگی رفتارشان تا نحوه صحبتکردن و حتا اجابت مزاج آنها و همه اینها دستمایههایی برای شوخی و تمسخر و خنده تبدیل میشود. این موضوع سبب شده که حرمت پدر دچار خدشه و آسیب شود و به نوعی مورد حمله و شبیخون قرار گیرد.
آیا شخصیت پدر همان چیزی نیست که در صحیفه سجادیه و در مباحث حقوق والدین به بزرگی یاد شده است؟ آیا شخصیت پدر همانی نیست که اسلام همواره بر حفظ احترام و تکریم او تأکید و به نیکی نسبت به او سفارش کرده است، همانطور که نسبت به شأن و جایگاه مادر؟
چرا در داستان حضرت یوسف، رعایت ادب و نزاکت ایشان نسبت به پدر و مادر بزرگوارشان مورد تأکید واقع شده است؟ آیا سوره لقمان و سوره عنکبوت را مطالعه نکردهاند؟ آیا داستان حضرت اسماعیل را مرور و در نکات آن تأمل نکردهاند که اهمیت خشنودی پدر تا چه اندازه موردپسند و رضایت خداوند است؟
اینکه نگاه محبتآمیز به پدر چه اجر و پاداشی دارد و اینکه عدم احترام به پدر، سبب دورشدن آدمیان از بهشت برین میشود، آیا این نکات در ذهن آنها نمانده است؟ اگر این اندیشهها در ذهنشان وجود دارد، پس چرا خود این افراد در کنار سایر مردم معمولی، حتا در محل موعظه، از به چالشکشیدن پدرها برای لحظهای خنداندن افراد جامعه یا.. بهره میگیرند؟!
چه عواملی سبب شده است که فرزندان حتا گوشی به دست بگیرند و از توالترفتن پدر خود فیلم بگیرند و بابت آن بخندند و دیگران را بخندانند؟ به چه قیمتی؟ چه شده است که پدران باید حتا به فرزندان خود سلام کنند و در تمام ایام زندگیشان برای فرزندان خود، نان مایحتاجشان را مهیا کنند؟ گاهی دیده میشود حرف پدر در خانواده گویی هیچ است؟ چرا فرزندان اینک در نحوه نشستن جلو پدرشان رعایت احترام و حرمت ایشان را نمیکنند، حتا پایشان را پیش پدرشان دراز میکنند و تا ناسزاگویی به او پیش میروند؟
چرا اجازه داده میشود بهجای اینکه افراد با بیان نکات اخلاقی و حتا علمی، برای آموزش جامعه درباره فرهنگ عمیق ایرانی اسلامی در زمینه خانواده و روابط درون آن و مسئولیتهای فرزندان درباره والدین و بالعکس اقدام کنند، اجازه داده میشود افرادی که سواد چندانی ندارند، از طریق استندآپکمدیها شخصیت محترم و گرامی "پدر" را به سخره بگیرند؟ چرا باید روزها قبل از فرا رسیدن روز مرد، عکس جورابهای سوراخ مردانه منتشر شود و این موضوعات به سوژهای برای خنده و تمسخر تبدیل شود؟
اینکه آیا همراهکردن این ایام ویژه و مبارک با مناسبتهای دیگر صحیح است یا خیر، بحثی جداگانه است. همچنین اینکه
اینگونه نامگذاریها اصل و حکمت گرامیداشت آن روز ویژه را به حاشیه نمیبرد.. وظیفه ما در اصل حفظ و اشاعه فرهنگ و شعایر اصیل مذهبی است.
بهطور کلی، این مباحث نیازمند تأمل و دقتنظر بیشتری است تا بتوان به شناخت و درک بهتری از ارزشهای اصیل دینی دست یافت.
