هدی سادات چاوشی همه ما در تمام شئون زندگی خود، نیازمند ذات مقدس حضرت پروردگار هستیم؛ او که بر همه چیز آگاه و بر همه کار تواناست. یکی از جلوههای این نیازمندی، در مسأله «روزی» است؛ مفهومی که تنها محدود به امور مادی نیست و روزیهای معنوی همچون آرامش، توفیق عبادت و معرفت را نیز در بر میگیرد.
خداوند در آیات بسیاری از قرآن کریم، خود را «رازق» و «روزیرسان» معرفی میفرماید. از جمله در سوره مبارکه ذاریات آیه ۵۸ میفرماید: «إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِینُ: بیگمان، خداست که روزیرسانِ توانای استوار است». این آیه، صراحتاً روزیرسانی را به ذات مقدس الهی نسبت میدهد و آنرا همراه با قدرت و استواری بیپایان میداند.
با این حال، گاهی ما انسانها با اعمال و رفتاری که برمیگزینیم، درهای روزی را _ اعم از مادی و معنوی _ بهروی خود میبندیم. اعمال و رفتار ما به دور از فرامین الهی، همچون یک سد بزرگِ عظیمالجثه و سهمگین، میان ما و فیض بیپایان او حائل میشود؛ همانگونه که در آیات و روایات فراوانی بر این رابطه تأکید شده است، مانند آنچه در سوره مبارکه سوره اعراف آیه ۹۶ میفرماید: «وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَیهِم بَرَکاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ».
در سطح معرفت و باور قلبی، ما به قادر متعال و کافیبودن خداوند برای همه مشکلات ایمان داریم و میدانیم که اوست که روزی هر جنبندهای را _ چنانکه در سوره مبارکه هود آیه ششم میفرماید: «وَمَا مِن دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلَّا عَلَی اللَّهِ رِزْقُهَا» _ و معیشت انسانها را تقسیم میکند. اما پرسش اصلی اینجاست؛ آیا این ایمان، بهطور کامل در عمل و جان ما رسوخ کرده است؟
اغلب، میان ایمان نظری و التزام عملی ما شکافی آشکار وجود دارد. ما در گفتار خدا را کافی میدانیم، اما در مواجهه با مشکلات، دلواپسی میکنیم و توکل واقعی را فراموش میکنیم. اگر ایمان ما به روزیرسانی خداوند _ بر اساس وعدههای صادقانهاش _ راسخ و کامل بود، تنها نگرانی ما معطوف به رفتار و اعمال و دوری از آنچه او را رضا و خشنودی نیست میشد، نه اضطراب برای فردای نان و رزق.
خداوند در سوره مبارکه نساء آیه ۱۳۶ خطاب به مؤمنان میفرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا آمَنُوا بِاللَّهِ: ای آنانی که ایمان آوردهاید، به خدا ایمان بیاورید». این فراخوان، اشاره به لزوم تعمیق و تحکیم ایمان دارد. اساس کار ما در دنیا، ایمان به دو اصل است؛ «خدا» و «معاد». اگر به این دو رکن، باوری ژرف و عملی داشته باشیم، یقین خواهیم داشت که همه امور ما تحت تدبیر و کنترل حکیمانه اوست و اگر وظیفه خود را درست انجام دهیم، او نیز وعده خود را در تأمین آیندهمان _ به بهترین شکل _ محقق و مرهون و مرحمت خواهد داشت.
پس باید از خود بپرسیم که آیا ایمان ما به روزیرسان بودن خدا، آنگونه که باید، استوار است؟
