روزهای انتظار تا ولادت منجی _ 2
هدی سادات چاوشی انتظار، برخلاف آنچه در تصور عموم موجود است، صرفا نشستن یا الزاما یک دعا و نماز را به تکرارخواندن در سایهٔ دیوار تاریخ نیست. انتظار، کولهباری است برای سفر؛ انتظارِ "منجی"، خود نوعی "نجات" است اگر بدانیم در این میانه، نقش ما چیست. اگر بدانیم در همین روزهای آشوبزده و پرزرق و برق، چگونه میتوان "منتظر" بود؟ که انتظار، فعل است، نه انفعال.
از اصلاح فردی، و آغاز از خویشتن شروع میشود که قدیمیترین و ژرفترین توصیه، همین است که "آنچنان باش که انتظارش را از حاکمِ جامعه داری." لذا انتظار فعال، با یک پرسش شخصی آغاز میشود؛ اینکه من، امروز، کدام یک از رفتارها، گفتارها یا نگرشهایم را میتوانم اصلاح کنم؟ این، میتواند حتا به سادگیِ کنترل خشم در ترافیک، یا به پیچیدگیِ نهادینهساختن صداقت در تمام شئون زندگی باشد البته نه در قالب نمایش بلکه بهعنوان یک تمرین روزمره.
نیز توشهسازی فکری در این مسیر حائز اهمیت است. منتظرِ یک مصلح جهانی بودن، بدون فهم عمیق از دردها و تاریکیهای جهان و حتا نورها، صوری است و پرخطر. انتظار فعال، باید بهگونهای باشد که ما را به مطالعهٔ جدیِ سیره و منش اهلبیت عصمت و طهارت، شناخت، درک چالشهای مسیرِ حق، و اقلِّ معرفت نسبت به امام زمان حضرت مهدی ارواحنافداه که واجبالاطاعة است، فراخوانَد. اینکه بنا بر روایات در بدن گوشت و پوست و استخوانی و احاطه بر تمام جهانیان دارد امام جهانیان. و باید دانست که "ظهور"، پاسخ به چه پرسشهایی است. دانستن این نکات و توجه به آموزههای اینچنینیست که ما را از منتظرانی سادهلوح به یاورانی آگاه و خدمتگزار تبدیل میدارد.
برخی در لفاظی از عدالتخواهی در دایرهٔ نفوذ سخن میگویند اما؛ بهواقع که عدالتِ جهانی، از عدالت در کوچکترین حلقههای زندگی ما آغاز میشود. انتظار فعال یعنی مثلاً حتا در خانواده، میان فرزندان به انصاف رفتار کنیم، در محیط کار، حق دیگری را ضایع نکنیم، و بهعنوان شهروند، در برابر تبعیض و ظلم در راه حق سکوت نکنیم (البته با یک اعتراض مدنی محترمانه) که اینها، تمرینِ زندگی در "دولت کریمه" است.
تولید محتوای امیدبخش نیز نکتهای مهم بشمار میآید در دریای محتوای مسموم و یأسآلود فضای مجازی و واقعی. در واقع یکی از عینیترین کارها، تولید و ترویج محتوایی است که "امید"، "اخلاق" و "زیبایی" را در جامعه گردهافشانی و عطرافشانی کند. بهطور مثال یک پست هوشمند دربارهٔ امام مهدی عجلاللهتعالیفرجهالشریف، یک داستان کودکانه دربارهٔ راستگویی و هرآنچه حب خدا و امام است، یا حتا یک یادداشت مطبوعاتی همگی جزئی از پیریزی یک بنای فرهنگی مناسبتر است.
تقویت پیوندهای اجتماعی نیز در این مسیر مهم است. بدین معنا که بدانیم جامعهٔ منتظر، متشکل از جامعهای منزوی و تکرو نیست؛ و شبکهای است محکم از انسانهای متعهد. تقویت صلهٔرحم، کمک به همسایه، مشارکت در کارهای خیریهٔ مؤثر و ایجاد حلقههای مطالعاتی مفید که بافت اجتماعی مستحکمتری را برای شناخت و معرفت نسبت به امام مهدی ارواحنافداه میسازد و در روزهای روشن، پشتوانهای محکم خواهد بود.
البته که انتظارِ فعالِ راستین، یک پروژه اضطراری و هیستریک نیست، بلکه یک "سبک زندگی" آگاهانه و پردرایت است که آرام و پرشکیب، فرد و جامعه را بهسمت آن آرمان پیش میراند. این انتظار، نه ما را از زندگی کنونی غافل میکند، نه در تخیلهای محض رها. این انتظار، به هر لحظه از امروزهای ما، معنایی برای "ساختن فردا" میبخشد.
پس بیایید از همین امروز، از خود بپرسیم که؛ "در کدام عرصه، میتوانم یک قدم در عمل، هرچند کوچک، بهسوی نسخهٔ بهتری از خود برای معرفت و شناخت بهتر نسبت به امام زمان بردارم؟" این، مصداقی از انتظار حقیقی و فعال است.
