روزهای انتظار تا ولادت منجی _ ۶
هدی سادات چاوشی انتظار، هرگز بهمعنای تعلیق زندگی در حالت انتظار نیست. بلکه بهمثابه آمادهسازی زمینی است که بذر ظهور در آن افکنده خواهد شد. این پرسش که «مسئولیت ما در این دوران چیست؟» نه تنها یک تکلیف دینی، که یک ضرورت عقلانی و اجتماعی است. اگر ظهور، نقطه اوج حرکت بشر بهسوی کمال است، ما هماکنون در مسیر این حرکتیم اگر خود را بهواسطه تزکیه از قیود نفسانی و شیطانی برهانیم و آماده سازیم؛ که هر قدم ما، سنگ بنای آن فردای آرمانی است.
حضرت باریتعالی در سوره مبارکه عصر قسم یاد فرموده است «وَالْعَصْرِ»؛ لذا همانطور که چراغانیها در خیابان انجام میشود و صرفا با آرزو انجام نمیگیرد و آمادهسازی زمین، از درون آغاز میشود. ما نمیتوانیم جامعهای اصلاحشده را آرزو کنیم، در حالی که خود را از اصلاح معاف داریم لذا کار کمی سخت است.
که مسئولیت اول، چراغانی دل به نور خدا و یعنی رصد منظم اخلاق و رفتارهای خویش است تا در مسیر خدا قدم برداریم. تلاش برای کاهش رذایلی چون غیبت، دروغ، حسد و تکبر و پرورش فضایلی چون صداقت، انصاف و مدارا، جزو اولین قدمهای عملی در این مسیر است که هر شخصی به راحتی نمیتواند این راه را طی کند چون جامعه نمیپسندد گاهی نیک رفتاری و درستی را، اقتدا به رسول خدا را داشتن و اقتدا به حضرت مهدی را،
اما منتظر آگاه، منتظر کارآمدتر و با اخلاقتر است به لحاظ اعتقادی حتا به موقع «وَضاقَتِ الْأَرْضُ». چون ما مسئولیت داریم عقاید خود را به عقاید مورد پسند امام جهانیان نزدیک کنیم و نسبت به جورهای زمانه خود، شناخت عمیقتری پیدا کنیم در هر نقطه از جهان. این آگاهی، به ما جهت میدهد که انرژیمان را در کجا متمرکز کنیم و چگونه و چرا برای ظهور دل بسوزانیم و کجا و کی در مسیر کار کنیم و قدمی برداریم.
همچنین مراقبت از جسم و روان به مثابه «ابزار خدمت» یک وظیفه است. جسم سالم و روان آرام، توان بیشتری برای عمل صالح(عمل به آیات قرآن) و تأثیرگذاری اجتماعی فراهم میکند و میتواند معارف ناب را تبلیغ و ترویج دهد و بگستراند.
مسئولیت ما تقویت ایمان و استقامت و شهامت در مسیر و اجرای عدالت حتا در کوچکترین حیطههای تحت اختیارمان است. مبارزه با بدعتها و خرافات و کفر، انصاف در خانواده بین فرزندان، رفتار منصفانه با همکاران، رعایت حقوق همسایه و ایستادگی در برابر تبعیضهایی که محترمانه توان مهارشان را داریم، که جامعهٔ عادل از همین خردهعدالتها شکل میگیرد. اینکه دستی یاری دهنده و بازویی برای یاری امام جهانیان، حضرت مهدی عجلالله تعالی فرجهالشریف باشیم.
در دنیایی که افکار و اذهان مترقی شده محتوای سالم و نیکوی برگرفته از حقایق قرآن سلاح است، که مسئولیت داریم هم مصرفکننده هوشیار باشیم و هم تولیدکننده مسئول بهسبب گاها دوربودن اذهان از حقایق قرآن. حمایت از آثار فکری و هنری در خانه و محیطهای مربوطه که امید، اخلاق، صبر و معرفت را تعلیم و تقویت میکنند و کاملا مطابق با رضای امام مهدی است و خوداثری در این عرصه، نوعی جهاد فرهنگی است که همانا خداوندمتعال میفرماید: «إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ، إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا...وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ»،
بنابراین مشارکت در کارهای خیر مؤثر، حمایت و ایجاد پیوندهای اجتماعی محکمتر در راستای ارتقای ادب روحی و اهمیت به شعائر الهی، بافت اجتماعی را در برابر آسیبها مقاوم میسازد. این شبکههای اعتماد، سرمایهٔ اجتماعی بیبدیلی برای آینده جهان موعود خواهند بود. از این روی است که میفرمایند: «أَیْنَ وَجْهُ اللَّهِ الَّذى إِلَیْهِ یَتَوَجَّهُ الْأَوْلِیاءُ».
آمادهسازی زمین، معنایی فراتر از مفهوم اجتماعی دارد. که این زمینِ فیزیکی و زیستمحیطی نیز امانتی در دست ماست.
اسراف نکردن در منابع، حفظ بهداشت محیط و کاستن از آلودگیها، تنها یک توصیهٔ زیستمحیطی نیست؛ نشاندهندهٔ مسئولیتپذیری ما نسبت به سیارهای است که باید برای آیندگان و برای عصر ظهور، سالم و پویا نگه داشته شود.
انتظار، یک پروژهٔ ساخت است. مسئولیت ما در دوران انتظار، این نیست که به آسمان بنگریم و منتظر معجزه باشیم. مسئولیت ما ساختن است؛ ساختن خودِ شایستهتر، ساختن روابط انسانیتر، ساختن ساختارهای اجتماعی عادلانهتر و حفظ طبیعتی پایدارتر.
این «ساختن»، عینِ عبادت و دقیقاً چیزی شبیه به انتظار فعال است. اگر ظهور، «جشن تکامل جمعی بشر» باشد، ما هماکنون در حال تدارک مقدمات این جشنیم؛ با هر عمل صالح، با هر دعوتی به حق و با هر تلاشی برای کاهش درد و جور در جهان. این تلاشهای به ظاهر کوچک، مانند آجرهایی هستند که شاید امروز دیده نشوند، اما بدون آنها بنای آن جامعهٔ آرمانی هرگز برپا نخواهد شد.
پس بیایید بپرسیم که امروز، من کدام آجر را میتوانم بر جای بگذارم؟ و چگونه میتوانم به درگاه خداوند، شکرانه وجود حضرت مهدی ارواحنافداه، این خیر کثیر و کوثر همیشه جاری را بهجای آورم؟ پاسخ این پرسشها، همان مسئولیت فردی هر یک از ما در این دوران انتظار است.
